Fysica

Wat zegt de natuurkundige wetenschap over tijd en ruimte?

Die vraag komt natuurlijk meteen op als we het hebben over het (eeuwig) voortbestaan van ons bewustzijn na het sterven van ons fysieke bestaan hier op aarde in de vier dimensies van tijd en ruimte.

Waar mijn kennis van de natuurkunde niet veel verder reikt dan de grotendeels weggezakte kennis uit mijn middelbare schooltijd aangevuld met wat ik als geïnteresseerde leek uit de media en enkele boeken weet over de ontwikkelingen in de moderne natuurkunde heb ik toch nog steeds grote moeite om de Quantum fysica, snarentheorie, e.d. te begrijpen. Ook weet ik niet goed wat ik moet denken van de grotendeels op wiskunde gebaseerde moderne theoretische natuurkunde als ik ook kritische geluiden tegenkom van fysici, die de aannames van de theoretische natuurkunde op onbewijsbare fantasieën vinden berusten.

Overzichtsartikel “The Origins of Space and Time”
In ieder geval geeft dit artikel ‘The Origins of Space and Time’ uit het gezag hebbende blad ‘Nature’ uit 2013 een goed overzicht van de worsteling van de moderne fysica met de oorsprong van ruimte en tijd. Zonder de indruk te willen wekken, dat ik dit allemaal volledig begrijp geeft het wel een goede indruk van de richtingen waarin men antwoorden verwacht te vinden.

Ik kom dan ook nog steeds niet tot een duidelijke brug tussen mijn levensbeschouwing en de huidige wetenschappelijke inzichten (die zich overigens niet alleen moeten beperken tot de moderne fysica, maar ook andere takken als bijvoorbeeld chemie en kosmologie moeten omvatten). Met belangstelling kijk ik dan ook uit naar welke nieuwe ontwikkelingen de huidige opvattingen over de Quantum theorie, zwaartekracht, zwarte gaten, donkere materie, deeltjes theorie nog allemaal te zien zullen geven. Daarbij ook de vraag of de wetten van Newton slechts in de waarneembare wereld  – behalve in de werelden van het hele kleine van de atomen en van het hele grote van de planetaire stelsels – gelden of toch wel overal.

Nieuwe theorie over zwaartekracht van Erik Verlinde
Zo trok de recente publicatie met de opvattingen van van Erik Verlinde veel aandacht. Ik geef hier zowel de publicaties van 8 november, 9 november en april 2016 in “gewone mensentaal” in de Volkskrant alsook zijn feitelijke publicatie op de site Webarchiv van Cornell University. Zie ook een beknopte video. En kort daarna een mogelijke bevestiging van een kritische Leidse collega. Maar misschien is alle aandacht voor deze recente ontwikkeling wel enigszins uit zijn verband getrokken.

Visie van Dewey B. Larson
Maar daarnaast intrigeert mij de visie van Dewey B. Larson (1898 – 1990), waar Don Elkins aan refereerde in zijn sessies met Ra. Larson werkte zijn theorie over de zwaartekracht uit in zijn Reciprocal System of physical theory’, een ‘Theory of Everything’ met een concept dat is gebaseerd op beweging in plaats van materie. Zijn boeken zijn downloadbaar op internet, maar zijn taai om te lezen. Daarom heb ik hier een vertaald overzicht ‘Dewey B. Larson’s Reciprocal System of Physics’ van Jameela B. Boardman van zijn theorie opgenomen.

De reden waarom de fysica mij in deze context zo intrigeert is omdat ik benieuwd ben in hoeverre het denkbaar is, dat er ooit tussen de fysische en de metafysische wereld een brug valt te slaan (als dat al ooit mogelijk zal blijken te zijn).

Dan denk ik bijvoorbeeld aan aspecten op het vlak van:

  • de mogelijkheid om ruimte/tijd en tijd/ruimte naast eeuwigheid vanuit één concept te kunnen begrijpen
  • non-lokaal bewustzijn
  • de manier waarop Ra voor diens communicatie met Carla Rueckert op een specifieke golflengte moest afstemmen en vanuit het eigen bewustzijn naar een vertaling in aardse begrippen zocht om zich in uit te drukken (bestaat het overbrengen van gedachten uit golven met een bepaalde frequentie?).

Tijdens hun sessies vroeg Don Elkins Ra ooit naar een oordeel over de opvattingen van Larson:

Vraagsteller: ….. ik denk aan de fysica van Dewey B. Larson, die stelt dat alles beweging of trilling is. Is mijn veronderstelling juist dat de basis trilling die de veranderingen in de fysische wereld veroorzaakt, en op die manier een andere set aan parameters creëert, laten we zeggen, in deze korte tijdsperiode tussen de dichtheids veranderingen het nieuwe soort wezen mogelijk maakt? Is dat juist?

Ra: Ik ben Ra. Dat is juist.

Vraagsteller: Is de fysica van Dewey Larson juist?

Ra: Ik ben Ra. De fysica van Dewey is een juist systeem voor zo ver als het reikt. Er zijn bepaalde dingen, die niet meegenomen zijn in dat systeem.
Degenen echter, die na deze persoon komen, die de basis concepten van trilling en de studie van trillingsafwijkingen gebruiken, zullen wat jullie kennen als zwaartekracht en die zaken, die jullie als “n” dimensies beschouwen beginnen te begrijpen. Het is nodig deze dingen ook in te voegen in een meer universele, laten we zeggen, fysische theorie.”

Kennelijk is de visie van Larson dus een aanzet in de goede richting.
Ik ben benieuwd wat er nog komen gaat, hoewel ik vanuit de natuurkunde geen echte meningen over zijn benadering tegenkom.

Een nieuw hoofdstuk op basis van de Quantum Electro-Dynamica (QED)
En toen maakte ik medio 2017 kennis met de visie van Dr. Alan Ross Hugenot, die afstand neemt van de achterhaalde – nog op Newton gebaseerde – materialistische visie van de fysische wetenschap en voortbouwt op de wetenschappelijke inzichten van de laatste decennia, nadat al begin vorige eeuw een nieuw hoofdstuk werd geopend met de Quantum Fysica. Daarover meer op de volgende pagina over het nieuwe metaparadigma over het bewuste universum.